Fragmenty „Silva rerum”

Szperał więc zarówno w książkach dotyczących historii, jak i literatury czy teatru. Znaczną część wyszukanych w czytelni mało znanych historii i ciekawostek opisywał następnie w cyklu felietonów „Silva rerum”, które anonimowo publikował w prowadzonym przez siebie piśmie. Ciężko wskazać jakąkolwiek zasadę porządkującą treści zawarte w publicystyce Grydzewskiego. Regułą decydującą o ich kształcie była chyba jedynie redaktorska i autorska ciekawość. I tak w „Silva rerum” można przeczytać barwną opowiastkę o wysiłkach francuskiego drukarza z XVII w. zmierzających do wydania książki doskonałej z punktu widzenia wydawcy – czyli książki pozbawionej błędów: „W dążeniu do doskonałej korekty Robert Estienne ze słynnej dynastii drukarzy francuskich, dynastii tytułującej się, jak królowie, imionami Henryk I, Franciszek II, Robert III, wystawiał w swoim warsztacie odbitki szpaltowe, już przeczytane, i za odnalezienie błędu płacił po 5 centimów. Mimo tej staranności w wydanym przez Roberta „Nowym Testamencie” (1549), który długo uchodził za jedyną książkę bez błędów drukarskich, zamiast „plures” mamy „pulres”.

Grydzewski często przytaczał anegdoty o słynnych osobistościach, np. o wybitnym włoskim kompozytorze Verdim: „Kiedy w wieku lat 80 pełen żywotności Verdi zrezygnował z napisania nowej opery pt. Król Lear, dowodząc, że jest już za stary, żona jego zawołała: „To nieprawda! Nie jesteś starcem, mającym 80 lat. Są w tobie czterej młodzieńcy, z których każdy ma lat 20”.

Celował również w powtarzaniu złośliwych anegdot o zachodnich intelektualistach o komunizujących zapatrywaniach: „W roku 1940 jeden z obywateli polskich pochodzenia żydowskiego przebywający w Londynie zwrócił się do Bernarda Shawa z prośbą o interwencję u władz sowieckich w sprawie swojej rodziny wywiezionej z Małopolski na Sybir, Odmowną odpowiedź Shawa, który dawał do zrozumienia, że skoro władze kogoś wywiozły, musiały mieć do tego powód, cechowała callousness (zatwardziała czy gruboskórna nieczułość), tak częsta u bojowników o „prawa człowieka”. 

Lewicowa dziennikarka i publicystka Clare Sheridan pisze w swoich wspomnieniach „To The Four Winds” (Londyn, Andre Deutsch, 1957), że na początku drugiej wojny garść uchodźców hiszpańskich głodowała w Londynie. Umyślono przyjść im z pomocą i pani Sheridan zaproponowała zwrócenie się przede wszystkim do Shawa, „bogacza i socjalisty”. Znajoma pani Sheridan, Ethel Mannin, oświadczyła: „Sama napisz do niego”. „Znała swoich socjalistów” – dodaje pani Sheridan, (Drugi bogacz socjalista, H.G, Wells, nigdy nie dał grosza na cele socjalistyczne). „Ethel myślała, że mnie, w mojej naiwności, może się powieść”. List Shawa, który pani Sheridan podaje w całości, jest czymś wyjątkowym. Na początku Shaw oświadcza, że gdyby chodziło o kogo innego, odpowiedziałby „pustym śmiechem”. Od dawna bowiem zmusił się do nieczułości na cierpienia ludzkie i tego rodzaju wezwania rzuca do kosza, Nie ośmiela się jednak uczynić tego z wezwaniem pani Sheridan i załącza czek reprezentujący równowartość dwóch koców, dodając wszelako, że lepiej by było wypuścić uchodźców na ulicę i skierować ich do najbliższego przytułku dla ludzi bez dachu nad głową. Czuliby się tam znacznie lepiej, nie zawdzięczając niczego nikomu. Pani Sheridan w pierwszej chwili chciała odesłać Shawowi czek, ale potrzeby uchodźców były tak duże, że postanowiła schować urazę wraz z czekiem do kieszeni. Ograniczyła się do represji towarzyskich: od tego czasu nigdy już nie odezwała się do Shawa. Okazało się ponadto, że suma przekazana przez Shawa wystarczyła na nabycie nie dwóch, ale jednego koca.