Rozmowa z amerykańską dziennikarką telewizyjną Ritą Cosby, autorką książki „Cichy bohater. Tajemnica przeszłości mojego ojca”
Ewa Wierzyńska: Dodała Pani nowy wymiar do opowieści o Powstaniu Warszawskim umieszczając ją w bolesnym kontekście rodzinnej traumy – nagłego opuszczenia rodziny przez Pani ojca, pozostawienia żony i nastoletnich córek, jego obojętności, emocjonalnej oziębłości i determinacji córki by odzyskać miłość ojca. To wzruszająca opowieść. Czy okazała się dla Pani autoterapeutyczna?
Rita Cosby: Zarówno dla mnie, jak i dla mojego ojca pisanie tej książki, to była prawdziwa podróż. Dowiedziawszy się o jego powstańczej przeszłości i odwiedziwszy razem z nim Polskę, przebywszy drogę jego śladami, całkowicie wybaczyłam mu jego dawny emocjonalny dystans. Zrozumiałam, jak bardzo wojna odcisnęła na nim swe piętno i jak ukształtowała go jako człowieka. Ta podróż i pojednanie pomogło nam obojgu otrząsnąć się z bolesnej przeszłości, odnowić i odbudować nasze wzajemne relacje, a teraz patrzeć w przyszłość z dumą i głęboką wzajemną miłością. Sądzę, że każdy kto przeczyta tę książkę, znajdzie w niej bodziec do poprawienia własnych stosunków z najbliższymi a zarazem, dowie się nowych szczegółów o Powstaniu.
To jest Pani druga wizyta w Polsce. Czy dowiedziała się Pani tym razem czegoś nowego o historii Polski lub o jej mieszkańcach?
Spotkałam wielu wspaniałych ludzi podczas mego pobytu w Polsce, w tym kilku dawnych powstańców, którzy znali mojego ojca i opowiedzieli o epizodach, o których nigdy wcześniej nie słyszałam. Spotkałam się też z człowiekiem, który szedł kanałami tuż przed moim ojcem. Polacy przyjęli mnie i moją książkę z otwartymi ramionami i z radością powitali fakt, że mój ojciec zdecydował się w końcu podzielić uwagami na temat tych bohaterskich czasów.
Przyjęto Panią w Polsce bardzo ciepło, media zainteresowały się Pani książką i historią Pani ojca, choć przecież dramatyczne przeżycia powstańcze nie są obce Polakom. A co ze Stanami Zjednoczonymi? Jak tam przyjęto Pani książkę?
Amerykańskie media zachwyciły się tą historią, a wiele z nich po raz pierwszy mówiło przy tej okazji o żołnierzu polskiego ruchu oporu. Udzieliłam ponad dwustu wywiadów prasowych, w tym także największym ogólnokrajowym mediom o ogólnoamerykańskim zasięgu. Moją historię przyjęto ciepło, bowiem była to opowieść o rodzinie, zadośćuczynieniu, przebaczeniu i heroicznym poświęceniu ludzi gotowych umrzeć za swój kraj. W małych i wielkich miastach amerykańskich ludzie mówili mi, że moja książka wzruszyła ich do łez i teraz po raz pierwszy pomyśleli o odwiedzeniu Polski.
Czy nie jest paradoksem, że właśnie teraz, gdy promuje Pani swą książkę o Powstaniu Warszawskim, przywódcy amerykańskiej Polonii podjęli po raz kolejny walkę z ustawicznie pojawiającym się pojęciem „polskich obozów koncentracyjnych”. Tym razem użyto go w nekrologu w „New York Times”.
Bardzo się denerwuję widząc jak media beztrosko używają tej frazy. Sądzę jednak, że dzieje się tak raczej z powodu niewiedzy, niż ze złej woli. Okazuje się jednak, że my Polacy, a szczególnie Amerykanie polskiego pochodzenia, musimy doprowadzić do zmiany tego językowego przyzwyczajenia i uświadomić amerykańskiej opinii publicznej dlaczego jest on zły i tak bardzo dla nas obraźliwy, i w konsekwencji doprowadzić do tego, że nie będzie on już używany.
Czym się Pani teraz zajmuje? Czy znów będzie to projekt związany z Polską? Może osobą Jana Karskiego? Czy zamierza Pani zawitać znów do Polski?
Pracujemy właśnie nad opartym na mojej książce filmem dokumentalnym „Cichy bohater”. W czasie mojej wizyty nakręciliśmy dodatkowe nagrania z udziałem żyjących jeszcze towarzyszy broni mojego ojca. Ponieważ Polska i jej historia pozostaje i pozostanie na zawsze częścią mnie i mego życia, mam nadzieję często tu powracać i badać inne aspekty jej bogatej historii. A co do Jana Karskiego, to zaszczytem dla mnie będzie pisanie o nim i o innych polskich bohaterach.
Obiecała Pani swą pomoc w propagowaniu historii Polski w USA, co należy również do zadań Muzeum Historii Polski. W jaki sposób chce się Pani do tego przyczynić?
Mając silną pozycję w mediach i często występując przed licznymi i dużymi grupami słuchaczy w całych Stanach Zjednoczonych i poza nimi mam okazję zwracać uwagę na niektóre ważne kwestie dotyczące Polski i jej roli w historii.
Istnieją niezaprzeczalne związki między naszymi krajami, by wspomnieć choćby o ważnej roli jaką odegrali w USA Pułaski i Kościuszko. Amerykanie powinni zrozumieć i docenić wielki wkład Polaków w kształt dzisiejszego świata i ich przywiązanie do patriotyzmu i wolności.
Prawdziwą satysfakcję sprawia mi, gdy czytelnicy mówią, że moja książka spowodowała, że docenili Polskę, a czuję jeszcze większą satysfakcję słysząc, że zamierzają opowiedzieć tę historię członkom swej rodziny i przyjaciołom.
Rozmawiała Ewa Wierzyńska
Rita Cosby – amerykańska dziennikarka telewizyjna, trzykrotna laureatka Nagrody Emmy. Córka Ryszarda Kossobudzkiego, weterana powstania warszawskiego, który po ucieczce z niemieckiej niewoli w 1945 wyemigrował do USA i zmienił nazwisko na Cosby. Jest znana z wywiadów z kontrowersyjnymi postaciami, m.in. byłym prezydentem Serbii Slobodanem Miloševićem i bokserem Michaelem Tysonem.
Rita Cosby: Zarówno dla mnie, jak i dla mojego ojca pisanie tej książki, to była prawdziwa podróż. Dowiedziawszy się o jego powstańczej przeszłości i odwiedziwszy razem z nim Polskę, przebywszy drogę jego śladami, całkowicie wybaczyłam mu jego dawny emocjonalny dystans. Zrozumiałam, jak bardzo wojna odcisnęła na nim swe piętno i jak ukształtowała go jako człowieka. Ta podróż i pojednanie pomogło nam obojgu otrząsnąć się z bolesnej przeszłości, odnowić i odbudować nasze wzajemne relacje, a teraz patrzeć w przyszłość z dumą i głęboką wzajemną miłością. Sądzę, że każdy kto przeczyta tę książkę, znajdzie w niej bodziec do poprawienia własnych stosunków z najbliższymi a zarazem, dowie się nowych szczegółów o Powstaniu.
To jest Pani druga wizyta w Polsce. Czy dowiedziała się Pani tym razem czegoś nowego o historii Polski lub o jej mieszkańcach?
Spotkałam wielu wspaniałych ludzi podczas mego pobytu w Polsce, w tym kilku dawnych powstańców, którzy znali mojego ojca i opowiedzieli o epizodach, o których nigdy wcześniej nie słyszałam. Spotkałam się też z człowiekiem, który szedł kanałami tuż przed moim ojcem. Polacy przyjęli mnie i moją książkę z otwartymi ramionami i z radością powitali fakt, że mój ojciec zdecydował się w końcu podzielić uwagami na temat tych bohaterskich czasów.
Przyjęto Panią w Polsce bardzo ciepło, media zainteresowały się Pani książką i historią Pani ojca, choć przecież dramatyczne przeżycia powstańcze nie są obce Polakom. A co ze Stanami Zjednoczonymi? Jak tam przyjęto Pani książkę?
Amerykańskie media zachwyciły się tą historią, a wiele z nich po raz pierwszy mówiło przy tej okazji o żołnierzu polskiego ruchu oporu. Udzieliłam ponad dwustu wywiadów prasowych, w tym także największym ogólnokrajowym mediom o ogólnoamerykańskim zasięgu. Moją historię przyjęto ciepło, bowiem była to opowieść o rodzinie, zadośćuczynieniu, przebaczeniu i heroicznym poświęceniu ludzi gotowych umrzeć za swój kraj. W małych i wielkich miastach amerykańskich ludzie mówili mi, że moja książka wzruszyła ich do łez i teraz po raz pierwszy pomyśleli o odwiedzeniu Polski.
Czy nie jest paradoksem, że właśnie teraz, gdy promuje Pani swą książkę o Powstaniu Warszawskim, przywódcy amerykańskiej Polonii podjęli po raz kolejny walkę z ustawicznie pojawiającym się pojęciem „polskich obozów koncentracyjnych”. Tym razem użyto go w nekrologu w „New York Times”.
Bardzo się denerwuję widząc jak media beztrosko używają tej frazy. Sądzę jednak, że dzieje się tak raczej z powodu niewiedzy, niż ze złej woli. Okazuje się jednak, że my Polacy, a szczególnie Amerykanie polskiego pochodzenia, musimy doprowadzić do zmiany tego językowego przyzwyczajenia i uświadomić amerykańskiej opinii publicznej dlaczego jest on zły i tak bardzo dla nas obraźliwy, i w konsekwencji doprowadzić do tego, że nie będzie on już używany.
Czym się Pani teraz zajmuje? Czy znów będzie to projekt związany z Polską? Może osobą Jana Karskiego? Czy zamierza Pani zawitać znów do Polski?
Pracujemy właśnie nad opartym na mojej książce filmem dokumentalnym „Cichy bohater”. W czasie mojej wizyty nakręciliśmy dodatkowe nagrania z udziałem żyjących jeszcze towarzyszy broni mojego ojca. Ponieważ Polska i jej historia pozostaje i pozostanie na zawsze częścią mnie i mego życia, mam nadzieję często tu powracać i badać inne aspekty jej bogatej historii. A co do Jana Karskiego, to zaszczytem dla mnie będzie pisanie o nim i o innych polskich bohaterach.
Obiecała Pani swą pomoc w propagowaniu historii Polski w USA, co należy również do zadań Muzeum Historii Polski. W jaki sposób chce się Pani do tego przyczynić?
Mając silną pozycję w mediach i często występując przed licznymi i dużymi grupami słuchaczy w całych Stanach Zjednoczonych i poza nimi mam okazję zwracać uwagę na niektóre ważne kwestie dotyczące Polski i jej roli w historii.
Istnieją niezaprzeczalne związki między naszymi krajami, by wspomnieć choćby o ważnej roli jaką odegrali w USA Pułaski i Kościuszko. Amerykanie powinni zrozumieć i docenić wielki wkład Polaków w kształt dzisiejszego świata i ich przywiązanie do patriotyzmu i wolności.
Prawdziwą satysfakcję sprawia mi, gdy czytelnicy mówią, że moja książka spowodowała, że docenili Polskę, a czuję jeszcze większą satysfakcję słysząc, że zamierzają opowiedzieć tę historię członkom swej rodziny i przyjaciołom.
Rozmawiała Ewa Wierzyńska
Rita Cosby – amerykańska dziennikarka telewizyjna, trzykrotna laureatka Nagrody Emmy. Córka Ryszarda Kossobudzkiego, weterana powstania warszawskiego, który po ucieczce z niemieckiej niewoli w 1945 wyemigrował do USA i zmienił nazwisko na Cosby. Jest znana z wywiadów z kontrowersyjnymi postaciami, m.in. byłym prezydentem Serbii Slobodanem Miloševićem i bokserem Michaelem Tysonem.
