Zmarł Leszek Kołakowski

Jego życiorys jest symboliczny dla tej części polskiej inteligencji, która w latach 50, zaangażowała się w komunizm, w roku 1956 próbowała go reformować, a potem porzuciła złudzenia marksistowskiej „wiary”, by dojść do dialogu z chrześcijaństwem i stać się jednym z głównych nurtów ruchu opozycyjnego i solidarnościowego. Sam Leszek Kołakowski znalazł się w oku cyklonu historii w 1966 r., kiedy wygłoszona przezeń, w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, krytyka rządów Gomułki z okazji rocznicy polskiego października stała się przyczyną awantury i usunięcia go z PZPR, W 1968 roku w związku z wydarzeniami marcowymi musiał udać się na emigrację, Twórczość Kołakowskiego powstawała nie bez związków z historią, często odbijała bieżące debaty publiczne lub stanowiła inspirację dla praktycznych działań, Taki charakter mają m.in. „Tezy o nadziei i beznadziejności” opublikowane na początku lat 70., które inspirowały programowo powstanie opozycji tych lat. Może jeszcze głębszy wpływ na historię miały tłumaczone na wiele języków „Główne nurty marksizmu”, Filozof zadał w nich precyzyjny cios ideologii marksistowskiej i jej uroszczeniom do naukowości. Wreszcie, last but not least, Leszek Kołakowski z sympatią odniósł się do pomysłu utworzenia Muzeum Historii Polski, W otrzymanym od niego trzy lata temu liście czytamy „Nie muszę podkreślać, że idea takiego muzeum jest mi bardzo bliska, i uważam ten projekt za ogromnie ważny (…) Muzeum nie może oczywiście służyć temu, by nas w desperację wpędzać, ale nie może też być pokazem narodowej pychy i samouwielbienia, Będzie z pewnością utwierdzać naszą dumę narodową, ale musi także uczyć krytycznej trzeźwości i ujawnianiu różnych prawd niewygodnych i niechętnie słuchanych.” Będziemy się starali, żeby zaufania, które brzmiało w skierowanych do nas słowach Leszka Kołakowskiego, nie zawieść, Dziękujemy... Robert Kostro <?xml:namespace prefix = o /> .