Odeszli w 2015 roku

Jerzy Holzer, historyk i politolog zajmujący się najnowszymi dziejami Polski i Europy, W latach 1948-79 należał do PZPR, Był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników i współtwórcą Polskiego Porozumienia Niepodległościowego. W 1983 roku wydał pierwszą monografię poświęconą „Solidarności” – „’Solidarność’ 1980-1981, Geneza i historia”, Byłem autorem publikacji naukowych z historii Niemiec, Polski i europejskiego komunizmu, m.in, „Polska Partia Socjalistyczna w latach 1917-1919” (1962), „Kryzys polityczny w Niemczech 1928-1930, Partie i masy” (1970), „Mozaika polityczna Drugiej Rzeczypospolitej” (1974), „Europejski komunizm” (2000), „Europejska tragedia XX wieku, Druga wojna światowa” (2005), „Europa wojen 1914-1945” (2008), Za książkę pt, „Europy zimnej wojny” w 2013 r, został laureatem Nagrody im, Jana Długosza, przyznawanej za najlepszą książkę humanistyczną, Od 1989 r, był profesorem Uniwersytetu Warszawskiego, od 1990 profesorem Instytutu Studiów Politycznych Polskiej Akademii Nauk, a od 2004 profesorem w Collegium Civitas. Profesor Holzer bardzo popierał ideę powstania Muzeum Historii Polski, W lutym 2013 roku znalazł się wśród kilkudziesięciu wybitnych osób, które wystosowały do władz list otwarty w sprawie budowy siedziby Muzeum Historii Polski. Jerzy Holzer był członkiem Rady Redakcyjnej książki „Węzły Pamięci niepodległej Polski” wydanej przez Muzeum Historii Polski. W kwietniu tego roku odszedł prof, Władysław Bartoszewski, Miał 93 lata, Był żołnierzem AK, politykiem, historykiem, pisarzem, więźniem Auschwitz, jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w ostatnim ćwierćwieczu, Był pierwszym przewodniczącym Rady Muzeum Historii Polski. Władysław Bartoszewski współpracował z Polskim Państwem Podziemnym, był współzałożycielem Rady Pomocy Żydom "Żegota". Po wojnie był więźniem polityczny w okresie stalinowskim, później wykładowcą historii na KUL i autorem wielu książek oraz artykułów dotyczących głównie okupacji niemieckiej w Polsce, po 1956 roku związany z ruchem KIK, działacz opozycji demokratycznej w latach 70, i 80, Internowany w okresie stanu wojennego, człowiek aktywnie zaangażowany w dialog polsko - żydowski i polsko – niemiecki, Po 1989 roku dwukrotnie był ministrem spraw zagranicznych, przewodniczącym Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, kawalerem Orderu Orła Białego, sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. „Wielkie znaczenie dla zbiorowej pamięci ma np, Muzeum Powstania Warszawskiego, ale to tylko jeden punkt, głównie w historii Warszawy, a Polski w mniejszym stopniu, Musimy mieć Muzeum Historii Polski, które pokaże bardzo trudną drogę dziejową kraju i pokaże, jak na tle tych trudności Polska wygląda w Europie” – mówił kilka lat temu Bartoszewski. Był inicjatorem wystawy plenerowej „Odwaga i pojednanie” w Krzyżowej, przygotowanej przez Muzeum Historii Polski z okazji 25, rocznicy Mszy Pojednania, którą w ubiegłym roku w towarzystwie szefów rządów Polski i Niemiec uroczyście otwierał. W listopadzie br, pożegnaliśmy Joannę Bojarską-Syrek, byłą dyrektor Muzeum Historycznego Warszawy, realizatorkę wielu wybitnych projektów muzealniczych, w tym odnowionego Muzeum w Palmirach oraz członkinię Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Historii Polski. Była absolwentką historii sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, od 1981 roku pracowała jako wykładowca akademicki Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (w latach 1993–1995 prodziekan ds, naukowych WA PWSFTviT), Jednocześnie w latach 1976–1995 pracowała w Muzeum Sztuki w Łodzi piastując między innymi funkcję kustosza oraz kierownika prac remontowych i aranżacji Oddziału Muzeum Sztuki w Łodzi w zespole pałacowo-parkowym Edwarda Herbsta, wyróżnionym przez Międzynarodową Federację Towarzystw Odnowy Europejskiego Dziedzictwa Kulturalnego i Narodowego – Medalem "Europa Nostra" w 1991 roku. W latach 1992–1994 brała udział w organizacji Muzeum Gorzelnictwa w Łańcucie kierując wówczas między innymi pracami remontowo-konserwacyjnymi w klasycystycznym dworku przeznaczonym na siedzibę nowo powstałego Muzeum, Następnie w latach 1995–2000 piastowała funkcję wicedyrektora ds, merytorycznych Muzeum Zamku w Łańcucie i starszego kustosza, Od 2000 do 2002 roku była kierownikiem Działu Edukacyjno-Dydaktycznego w Ośrodku Ochrony Zabytkowego Krajobrazu w Warszawie, a w latach 2003–2004 pełniła funkcję członka Zespołu Pełnomocnika Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy ds, budowy Muzeum Powstania Warszawskiego, Wniosła znaczący wkład w budowę Muzeum Powstania Warszawskiego jako współautorka koncepcji i scenariusza ekspozycji Muzeum, W latach 2004–2012 piastowała funkcję dyrektora Muzeum Historycznego m, st, Warszawy (obecnie Muzeum Warszawy). Wojciech Paduch.