W 150. rocznicę urodzin Ignacego Jana Paderewskiego Sejm RP czci jego pamięć

Życie Ignacego Jana Paderewskiego to opowieść o człowieku, który miał w życiu szczęście, ale też umiał je w pełni wykorzystać i odwdzięczyć się ziemi, która go wydała na świat.

Paderewski, syn zamożnych polskich ziemian z Podola, od małego wykazywał zainteresowanie muzyką. Z rodzinnej wsi trafił w wieku 12 lat do Warszawy, gdzie nauczył się muzycznego kunsztu. Swój warsztat ćwiczył następnie w Berlinie i Wiedniu. Zdobył wielkie powodzenie wykonując koncerty w Europie, a potem i w Ameryce. Znawcy nie uważali go za szczególnie genialnego pianistę, lecz zawsze oczarowywał on publiczność. Był bardzo przystojny, umiał się wypowiadać celnie i dowcipnie, a jego koncerty były pełne pasji.



Osiągnąwszy w życiu wielki sukces, również finansowy, Paderewski nie zapomniał o swojej ojczyźnie. W 500. rocznicę bitwy pod Grunwaldem ufundował w Krakowie pomnik upamiętniający tą bitwę. Podczas I wojny światowej działał aktywnie w Komitecie Narodowym Polskim, kierowanym przez Romana Dmowskiego. Jego popularność jako artysty i wdzięk osobisty torowały mu drogę na salony polityczne. Paderewskiemu nie zależało nigdy  na stanowiskach politycznych, działalność niepodległościową traktował jako powinność względem kraju ojczystego. Swe koncerty poprzedzał często przemówieniami na rzecz niepodległości Polski.

W krótkim czasie udało mu się zbliżyć do doradcy prezydenta Wilsona, Edwarda House'a. Później spotkał się z samym prezydentem, któremu w styczniu 1917 przekazał memoriał na temat Polski. Być może z tego powodu sprawa niepodległości naszego kraju znalazła się w słynnych 14 punktach Wilsona. W sierpniu 1917 został przedstawicielem  Komitetu Narodowego Polskiego w USA.


Po I wojnie światowej przyjechał do Polski. Jego przemówienie w Poznaniu 26 grudnia 1918 wznieciło powstanie wielkopolskie. Paderewski, jako człowiek znany i lubiany na zachodzie, a także przedstawiciel Komitetu Narodowego Polskiego, który rządy Ententy uważały za reprezentację Polski, został  16 stycznia 1919 mianowany premierem, pełniąc również funkcję ministra spraw zagranicznych. Negocjował i podpisał Traktat Wersalski, jako przedstawiciel Polski, uzyskując dla niej Wielkopolskę i część Pomorza.

Po tych wydarzeniach Paderewski stopniowo wycofywał się z polityki, uznawszy, że spełnił swoją misję i powrócił do koncertowania. Po zamachu stanu Piłsudskiego z 1926 r. przyjmował w swojej rezydencji w Morges w Szwajcarii emigrantów politycznych z kraju. Po 1939 powrócił do życia publicznego. Został przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej w Londynie, która stanowiła substytut Sejmu na emigracji.

Uznanie, jakim cieszył się Paderewski na świecie, poświadczają obok licznych odznaczeń państwowych również tytuły doktora honoris causa przyznane między innymi przez uniwersytety Yale, Columbia, Oxford i Cambridge. Zmarł 29 czerwca 1941 r. w Nowym Jorku. Po półwieczu jego prochy przeniesione zostały z waszyngtońskiego cmentarza Arlington do katedry p.w. św. Jana w Warszawie.

 29 października 2010 Sejm Rzeczypospolitej Polskiej podjął uchwałę w sprawie uczczenia 150. rocznicy jego urodzin:

Ignacy Paderewski był jedną z najważniejszych postaci w historii Polski. Jego dziłalność – jako muzyka, a zarazem polityka oraz filantropa – wyróżniała Go spośród grona największych osobowości świata kultury i polityki ubiegłego wieku.

Szczególnego podkreślenia wymaga Jego wkład w dzieło odzyskania niepodległości Naszej Ojczyzny, o co zabiegał jako charyzmatyczny artysta – propagując podczas swoich koncertów w Europie i USA sprawę niepodległości Polski, oraz jako wytrawny polityk – pełniąc funkcję premiera i ministra spraw zagranicznych a także reprezentując Polskę na konferencji pokojowej w Paryżu.
W 150. rocznicę urodzin Ignacego Jana Paderewskiego Sejm Rzeczypospolitej Polskiej czci pamięć tego wielkiego patrioty.


2010-11-04
Podobne materiały, które mogą Cię zainteresować: