Ukazał się pierwszy numer czasopisma socjalistycznego "Robotnik"

Powstanie tej gazety było najważniejszym wydarzeniem prasowym polskiego ruchu socjalistycznego. Było to nielegalne pismo wydawane w zaborze rosyjskim od 12 lipca 1894 r. w Warszawie. Miał on objętość 10 stron, format 22 cm na 14 cm.


Decyzję o jego wydaniu podjęto uchwałą już w lutym 1894 r., podczas II Zjazdu Polskiej Partii Socjalistycznej. Czasopismo miało służyć jako platforma agitacyjno-informacyjna. W okresie 1894 -1896 połowę nakładu rozrzucano potajemnie w osiedlach robotniczych i zakładach pracy.

Redaktorem naczelnym pierwszych sześciu numerów był Jan Stróżecki (ps. „Stefan”, „Gromada”). Po jego aresztowaniu latem 1894 r. redaktorem został Józef Piłsudski (ps. „Wiktor”). W tym czasie „Robotnik” wydawany był nielegalnie w Lipniszkach (do grudnia 1894 r.) na Wileńszczyźnie. W obawie przed dekonspiracją miejsce drukarni zmieniono na przedmieścia Wilna (od maja 1895 do 1899), w stopce zaś jako miejsce wydania podawano Warszawę.

„Robotnik” drukowany był na przemyconej z Londynu przez Stanisława Wojciechowskiego (ps. „Adam”) maszynie drukarskiej. Wojciechowski składał też pismo jako zecer.  Po jego wyjeździe do Londynu w 1899 r.  Józef Piłsudski i drukarz Stanisław Rożnowski zdecydowali o przeniesieniu druku „Robotnika” do konspiracyjnego lokalu w Łodzi przy ul. Wschodniej 19 m 4.

Pierwszy numer wyszedł w nakładzie 1200 egzemplarzy, których odbicie zajęło prawie dwa tygodnie. Numery 20-31 „Robotnika” drukowano w nakładzie 1300 egzemplarzy, natomiast od numeru 32 – było to już 1600 egzemplarzy. Początkowo czasopismo ukazywało się kilka razy w roku, jednak od stycznia 1906 roku wychodziło aż 2-3 razy w tygodniu. Do końca listopada 1906 roku ukazało się 130 numerów.

Na rozwój wydawnictwa wpłynęła istotna zmiana w redagowaniu i rozpowszechnianiu gazety – zrezygnowano z rozdawnictwa i wprowadzono sprzedaż. Pismo zaczęło trafiać do odbiorców niezwiązanych z działalnością PPS, a „Robotnik” stał się „gazetą rewolucyjną”. Na przestrzeni 45 lat, od 1894 do 1939 roku, „Robotnik” znacznie się zmieniał. Początkowo funkcjonował przez ćwierć wieku jako pismo podziemne, a następne 21 lat jawnie – jako centralny dziennik demokratycznej partii lewicowej, jaką była PPS działająca w niepodległym państwie.