Otwarcie Domu Sierot w Warszawie

Warszawski Dom Sierot powstał z inicjatywy Towarzystwa "Pomoc dla Sierot", kierowanego przez Janusza Korczaka. Mocno zaangażowany w działalność pedagogiczną, mający już w swoim dorobku twórczość literacką i publicystyczną, Korczak pełnił wówczas funkcję lekarza w szpitalu dziecięcym. Towarzystwo, powstałe początkowo w celu niesienia pomocy materialnej sierotom oraz ubogim dzieciom, wraz z napływem funduszy otrzymało prawo zakładania ochronek, jadłodajni oraz placówek oświatowych.
 

W 1906 r. podjęto decyzję o budowie własnego domu dla osieroconych dzieci. Prócz Korczaka w powstanie placówki była zaangażowana Stefania Wilczyńska. W 1910 Towarzystwo nabyło plac przy Krochmalnej 92. Rok później położono kamień węgielny pod budynek zaprojektowany przez znanego architekta Henryka Stifelmana. Schronienie w placówce odnalazły nie tylko sieroty, ale również dzieci z rodzin wielodzietnych. Na stałe w Domu Sierot mieszkali także Wilczyńska i Korczak (do 1933 r.), który stosował nowatorskie metody wychowawcze, a także dbał o przyjazne stosunki pensjonariuszy Domu z okolicznymi mieszkańcami miasta.

W czasie wojny Dom Sierot, w którym w większości przebywały dzieci żydowskie, znalazł się poza obrębem getta. Władze okupacyjne przeniosły placówkę na Chłodną 33, a następnie Śliską 9. Tragiczny koniec Domu Sierot nastąpił 5 lub 6 sierpnia 1942 r., gdy dzieci wraz z Korczakiem i Wilczyńską zaprowadzono na Umschlagplatz i wywieziono do obozu zagłady w Treblince.

ŁK

Fotografia: Janusz Korczak wraz z dziećmi z prowadzonego przez siebie sierocińca w 1938 r., Ośrodek Dokumentacji i Badań Korczakianum w Warszawie, CC-BY-NC.