Zakończenie Zjazdu Słowiańskiego w Pradze

W trwających 10 dni obradach wzięli udział przedstawiciele słowiańskich narodów monarchii habsburskiej.

Inicjatywę zorganizowania zjazdu podjęto jednocześnie w Pradze, Poznaniu i Zagrzebiu już w kwietniu 1848 r. Choć w założeniu czeskich gospodarzy miało to być spotkanie Słowian austriackich, to wzięli w nim udział także Polacy i Rosjanie spoza Austrii.


Najliczniej przybyłą grupę stanowili Polacy - ponad 70 uczestników, wśród nich Karol Libelt, Florian Ziemiałkowski, Andrzej Kotula, Franciszek Smolka i Jerzy Lubomirski.


Zjazd poświęcono omówieniu metod walki z postępującą germanizacją i madziaryzacją. Mimo iż rozpoczął się on pod hasłami austroslawizmu (federacji ludów słowiańskich w ramach monarchii habsburskiej, przy luźnych związkach kulturalnych z pozostałymi Słowianami), to działacze czescy i polscy pod kierunkiem Libelta podnieśli kwestie społeczne - związku wszystkich Słowian i ich prawa do niepodległości. Uchwalony pod  koniec Manifest do ludów Europy wysuwał postulat niepodległości Polski.


12 czerwca obrady zostały zerwane, a Pragą wstrząsnęły zamieszki i starcia z garnizonem austriackim. Obok Czechów na barykadach Pragi stanęli Polacy. Powstanie praskie stłumiono po sześciu dniach walk.


PM

Ilustracja: wspomnienia uczestnika zjazdu - Augusta Cieszkowskiego z 1848 r., Polona, CC-BY-NC.