Nagroda za książkę dla Muzeum Historii Polski

„Moje wspomnienia” Stanisława Wojciechowskiego wydane przez Muzeum Historii Polski znalazły się wśród laureatów konkursu na Książkę Historyczną Roku. Publikację opracowaną przez Jerzego Łazora uhonorowano w kategorii „Najlepsze wspomnienia dotyczące Polski i Polaków w XX wieku”.


Witold Bagieński za książkę "Wywiad cywilny Polski Ludowej w latach 1945-1961" oraz Andrzej Chwalba za książkę "Wielka wojna Polaków. 1914-1918" znaleźli się wśród laureatów konkursu "Książka Historyczna Roku" na najlepsze publikacje poświęcone dziejom Polski w XX w. W kategorii "Najlepsze wspomnienia dotyczące historii Polski i Polaków w XX wieku" jury uhonorowało książkę w opracowaniu Jerzego Łazora "Moje wspomnienia. Stanisław Wojciechowski t. 1-2", którą wydało Muzeum Historii Polski.

Dyrektor Muzeum Historii Polski Robert Kostro podkreślił podczas gali, że wydawanie wspomnień, w tym twórców II Rzeczypospolitej, jest bardzo dobrym sposobem na dotarcie do czytelników. "By słowami i myślami Ojców Założycieli naszej niepodległości przypomnieć tę historię. Jestem przekonany, że to jest najlepszy sposób na to, żeby wejść w ten klimat pierwszych lat budowania II Rzeczypospolitej i dochodzenia do niej jeszcze przed 1918 rokiem" - powiedział Kostro.

Konkurs "Książka Historyczna Roku", którego inicjatorem był Janusz Kurtyka (prezes IPN w latach 2005-10), ma za zadanie popularyzować dzieje Polski XX w. i zachęcać do czytania książek historycznych. W tym roku na konkurs zgłoszono 89 publikacji, które - zgodnie z jego regulaminem - wydano po raz pierwszy i w języku polskim między 1 stycznia 2017 r. a 31 maja 2018 r. Łączna wartość nagród wyniosła 80 tys. złotych.
Organizatorami konkursu są IPN, Narodowe Centrum Kultury, Polskie Radio i Telewizja Polska. Patronat nad wydarzeniem objął prezydent Andrzej Duda.

Patron konkursu, Oskar Halecki (1891-1973) był historykiem, profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1939 r. przebywał na emigracji. Był dyrektorem i prezesem Polskiego Instytutu naukowego w Nowym Jorku. Wykładał na uniwersytetach amerykańskich. Zajmował się dziejami średniowiecznymi Polski oraz historią Europy Środkowo-Wschodniej. Do 1989 r. jego książki nie były wydawane w Polsce.

***

Moje wspomnienia to polityczna autobiografia prezydenta odrodzonej Rzeczypospolitej. Stanisław Wojciechowski opowiedział swoje życie jako walkę o byt państwowy Polski. Czytelnikom tej relacji autor może wydać się szlachetnym idealistą, a zarazem pedantycznym wręcz praktykiem. Najtrwalej związany z kooperatyzmem – Wojciechowski upatrywał recepty na polskie problemy we współpracy ludzi o różnych przekonaniach. Jego kariera polityczna skończyła się wraz z przewrotem majowym, podczas którego prezydent przeciwstawił się Józefowi Piłsudskiemu, sięgającemu po władzę siłą.

Moje wspomnienia obejmują okres od lat 80. XIX wieku do grudnia 1922 roku i urywają się, wbrew pierwotnym planom autora, z chwilą wybrania go na głowę państwa. Przedstawione tu doświadczenia polityka i społecznika są pod wieloma względami reprezentatywne dla losów całego pokolenia działaczy, którzy odrzucili postyczniową polityczną bierność, by po ćwierćwieczu starań o niepodległość przeżywać jej odzyskanie i uczestniczyć w kształtowaniu się II Rzeczypospolitej.

Książka, opracowana przez Jerzego Łazora, ukazuje się po raz pierwszy w pełnym kształcie, łącznie z pozostawioną w rękopisie drugą częścią. We wstępie Jerzy Łazor analizuje narrację Wojciechowskiego, wskazuje wykorzystane w niej źródła i kreśli portret prezydenta, zogniskowany wokół najważniejszych dla niego, jako polityka, relacji: z Edwardem Abramowskim i Józefem Piłsudskim.

Książka Moje wspomnienia Stanisława Wojciechowskiego jest V tomem wydanym w serii 100-LECIE NIEPODLEGŁOŚCI. Wspomnienia i pamiętniki przygotowanej przez Muzeum Historii Polski.

FOT. IPN / Sławomir Kasper

2018-11-21